Երեխաների ալերգիա․ առաջին քայլեր

Երբ երեխայի մարմնի վրա հանկարծակի կարմիր բծեր են հայտնվում, քիթը հոսում է անընդհատ, կամ անընդհատ հազում է առանց ակնհայտ պատճառի, ծնողները խուճապի են մատնվում: Առաջին միտքը սովորաբար լինում է՝ «Ինչո՞վ բուժել»։ Շատերը հարցնում են հարևաններին, դեղատան դեղագործին, կամ էլ փորձում «տատիկի բաղադրատոմսերը»։ Սա լուրջ սխալ է։ Այդպես ժամանակ եք կորցնում։

Խնդիրը հաճախ երեխաների ալերգիան է։ Եվ դա պահանջում է մասնագիտական մոտեցում։ Այլապես այսօրվա մաշկային քորը վաղը կարող է վերածվել անքնության, անընդհատ հազի, կամ ավելի վատ՝ շնչառական լուրջ խնդիրների։ Մանկական օրգանիզմը շատ զգայուն է, և եթե մեծահասակը կարող է տարիներով ապրել թեթև ալերգիայով՝ առանց դրան լուրջ ուշադրություն դարձնելու, ապա երեխայի մոտ դա կարող է արագ զարգանալ և հանգեցնել շատ ավելի վատ հետևանքների։

Երեխաների ալերգիա. Ի՞նչ է դա իրականում և ինչու է կարևոր մանկական ալերգոլոգի այցելությունը

Ալերգիան պարզապես մարմնի չափից դուրս արձագանքն է որոշակի նյութերին, որոնք մեծ մասի համար անվնաս են։ Իմունային համակարգը դրանք ընկալում է որպես «թշնամի» և սկսում է պայքարել։ Ահա թե ինչու են առաջանում ախտանշանները՝ կարմրություն, քոր, հազ, քթի հոսք, փորլուծություն։ Պատճառները շատ են՝ սնունդ, փոշի, ծաղկափոշի, կենդանիների մազեր, միջատների խայթոցներ, որոշ դեղորայք։ Մեր տարածաշրջանում նույնպես տարեցտարի աճում է ալերգիկ հիվանդությունների թիվը, ինչը կապված է ինչպես շրջակա միջավայրի փոփոխությունների, այնպես էլ սննդի ու կենսակերպի հետ։

Շատ ծնողներ կարծում են, թե «այն կանցնի ինքն իրեն» կամ «սա պարզապես մարսողության խնդիր է»։ Սա թերագնահատում է իրավիճակը։ Երբ խոսքը վերաբերում է երեխաների առողջությանը, երբեք մի սպասեք։ Միշտ ավելի լավ է ապահովագրվել և պարզել խնդրի բուն պատճառը։ Մանկական ալերգոլոգը հենց այդ պատճառներն է փնտրում։

Ալերգիայի հիմնական դրսևորումները երեխաների մոտ. Ինչին պետք է ուշադրություն դարձնել

Երեխաների մոտ ալերգիան կարող է դրսևորվել շատ տարբեր ձևերով։ Երբեմն դրանք այնքան աննկատ են, որ դժվար է անմիջապես հասկանալ, որ խնդիրը հենց ալերգիան է։ Ահա ամենատարածված դրսևորումները՝

• Մաշկային ալերգիաներ. Ամենատարածվածն է ատոպիկ դերմատիտը (էկզեմա)։ Մաշկը չորանում է, կարմրում, քոր է գալիս, հատկապես արմունկների, ծնկների ծալքերում, դեմքին։ Կարող են հայտնվել նաև կարմիր բծեր, ցաներ, որոնք քոր են գալիս և անհանգստացնում երեխային։ Երբեմն քորն այնքան ուժեղ է լինում, որ երեխան չի կարողանում քնել, դառնում է դյուրագրգիռ։
• Շնչառական ալերգիաներ. Դրանք ներառում են ալերգիկ ռինիտը (փոշուց կամ ծաղկափոշուց առաջացած քթի հոսք, փռշտոց, քոր) և բրոնխիալ ասթման։ Ասթմայի դեպքում երեխան հազում է, դժվարանում է շնչել, սուլող ձայներ են լսվում։ Այս դեպքերը պահանջում են անհապաղ բուժում։
• Սննդային ալերգիաներ. Դրսևորվում են մաշկի վրա (ցան, քոր), մարսողական համակարգում (փորլուծություն, փորկապություն, որովայնի ցավեր, գազեր, փսխում) կամ շնչառական համակարգում (հազ, շնչառության դժվարություն)։ Ամենատարածված ալերգեններն են կաթը, ձուն, ընկույզը, ցորենը, սոյան։
• Աչքի ալերգիաներ. Աչքերի կարմրություն, քոր, արցունքահոսություն։

Հիշեք, որ այս ախտանշաններից յուրաքանչյուրը կարող է լինել նաև այլ հիվանդության նշան։ Դա է պատճառը, որ ինքնուրույն ախտորոշելը և բուժելը վտանգավոր է։

Առաջին սխալ քայլերը, որոնք ծնողները հաճախ անում են

Երբ երեխայի մոտ հայտնվում են ալերգիայի նշաններ, ծնողները հաճախ սկսում են փորձարկումներ անել։

1. «Փորձում են» բացառել սնունդը. Հերթով հանում ենք մենյուից կաթը, հետո ձուն, հետո միսը։ Այսպես երեխան զրկվում է անհրաժեշտ սննդանյութերից։ Ավելին, առանց մասնագետի, դուք չեք կարող իմանալ՝ արդյոք դա սննդային ալերգիա է, թե մեկ այլ խնդիր։
2. Ինքնաբուժում. Դեղատանը գնում են դեղեր «ալերգիայի դեմ», կամ օգտագործում են հարևանի խորհուրդ տված քսուքը։ Առանց ճիշտ ախտորոշման, դուք կարող եք վնասել երեխային կամ թաքցնել իրական պատկերը, ինչը հետագայում կդժվարացնի ախտորոշումը։ Հայաստանում դեռ շատերն են հավատում, որ ցանկացած մաշկային խնդիր կարելի է բուժել տատիկի պատրաստած խոտաբույսերով կամ անորոշ քսուքներով։ Սա լուրջ մտածելու տեղիք է տալիս։
3. Անտեսում. «Կանցնի» մտածելով՝ ծնողները երկար ժամանակ ուշադրություն չեն դարձնում խնդրին։ Մինչդեռ ալերգիան կարող է բարդանալ և անցնել ավելի ծանր ձևերի։

Ամենակարևորը՝ մի՛ խուճապեք։ Խուճապը լավ խորհրդատու չէ։ Հանգիստ, բայց վճռական քայլերով պետք է մոտենալ խնդրին։

Ճիշտ առաջին քայլերը. Ինչ անել, երբ կասկածում եք ալերգիայի առկայությանը

Երբ երեխայի մոտ նկատում եք ալերգիայի նշաններ, կան կոնկրետ քայլեր, որոնք պետք է ձեռնարկել՝

1. Դիտարկեք և արձանագրեք. Երբ է սկսվել ախտանշանը, ինչպիսի՞ն է այն, ի՞նչ եք կերել կամ ի՞նչի հետ է շփվել երեխան մինչ այդ։ Կարող եք նույնիսկ փոքր օրագիր պահել։ Սա շատ կօգնի բժշկին։
2. Մի՛ փոխեք երեխայի սննդակարգը կտրուկ. Առանց բժշկի ցուցման սննդակարգից սննդամթերքի հեռացումը կարող է երեխայի մոտ սննդանյութերի պակաս առաջացնել և դժվարացնել ախտորոշումը։
3. Մաքրեք շրջակա միջավայրը. Հաճախակի թաց մաքրում, հեռացրեք փոշի հավաքող իրերը (փափուկ խաղալիքներ, հաստ վարագույրներ, գորգեր)։ Եթե կասկածում եք կենդանիների մազերից, ժամանակավորապես սահմանափակեք երեխայի շփումը կենդանիների հետ։
4. Օգտագործեք հակաալերգիկ անկողնային պարագաներ. Սրանք կարող են նվազեցնել փոշու տիզերի ազդեցությունը։
5. Պատրաստ եղեք բժշկին տալ ամենակարևոր տեղեկությունները. Ինչպես եք կերակրել երեխային ծնվելուց հետո, ընտանիքում կան արդյոք ալերգիկներ, ինչ հիվանդություններ է ունեցել երեխան։

Ինչու է պետք դիմել մանկական ալերգոլոգի. Ախտորոշման գործընթացը

Միայն որակյալ մանկական ալերգոլոգը կարող է ճիշտ ախտորոշել և բուժել երեխայի ալերգիան։ Դա բարդ գործընթաց է, որը պահանջում է գիտելիք և փորձ։ Ալերգոլոգը կանցկացնի հետևյալ քայլերը՝

• Մանրամասն զրույց. Բժիշկը մանրամասն կհարցնի բոլոր ախտանշանների, դրանց առաջացման պայմանների, ընտանիքի անամնեզի մասին։ Սա հիմքն է։
• Զննում. Մաշկի, շնչառական ուղիների վիճակի գնահատում։
• Ալերգոլոգիական թեստեր. Դրանք կարող են լինել մաշկային փորձանմուշներ (պրիկ-թեստեր), որի ժամանակ մաշկի վրա կաթեցնում են ալերգենների փոքր քանակություն և հետևում արձագանքին։ Կարող են նաև արյան անալիզներ նշանակել՝ ալերգենների նկատմամբ հակամարմինների մակարդակը որոշելու համար։ Այս թեստերը միայն լաբորատորիայում արված թվեր չեն, դրանք պետք է ճիշտ մեկնաբանել։ Եվ ոչ բոլոր դեպքերում են դրանք անհրաժեշտ առաջին հերթին։
• Բուժման պլանի մշակում. Սա ներառում է ոչ միայն դեղորայք, այլև ալերգեններից խուսափելու կանոններ, սննդակարգի կարգավորում (եթե անհրաժեշտ է), մաշկի խնամքի կանոններ։

Մի մոռացեք, որ պետական կլինիկաներում կարող են հերթեր լինել, բայց դա չպետք է պատճառ դառնա մասնագետի այցը հետաձգելու համար։ Կարևոր է գտնել այն բժշկին, ում կվստահեք։

Ապրել ալերգիայի հետ. Խուսափում և կառավարում

Երբ ալերգիայի ախտորոշումն արված է, և դուք ունեք բուժման պլան, կարևոր է հետևել բժշկի ցուցումներին։ Ալերգիան հաճախ կառավարելի է, բայց դա պահանջում է մշտական ուշադրություն։

• Խուսափում ալերգեններից. Սա հիմնական կանոնն է։ Եթե երեխան ալերգիկ է փոշու տիզերից, պետք է խստորեն հետևել տան մաքրությանը։ Եթե սննդից է, ապա խուսափել տվյալ սննդամթերքից։ Կարդացեք մթերքի պիտակները։
• Դեղորայքի ճիշտ օգտագործում. Միայն բժշկի նշանակմամբ և ճիշտ դոզայով։ Մի՛ փոխեք դոզաները ինքնուրույն։
• Շտապ օգնության պլան. Եթե երեխայի մոտ լուրջ ալերգիկ ռեակցիաների (անաֆիլաքսիա) վտանգ կա, բժիշկը կբացատրի, թե ինչպես վարվել նման դեպքերում, և որ դեղորայքը պետք է միշտ ձեզ մոտ լինի։
• Մշտական հսկողություն. Ալերգիան կարող է փոխվել տարիների ընթացքում։ Պարբերաբար այցելեք ալերգոլոգին՝ վիճակը գնահատելու և բուժումը կարգավորելու համար։

Մի՛ հուսահատվեք։ Ալերգիան դատավճիռ չէ։ Դա կյանքի ռեժիմ է, որին կարելի է հարմարվել, եթե մոտենալ դրան ճիշտ և պատասխանատվությամբ։ Երեխայի առողջությունը ձեր ձեռքերում է, և ճիշտ որոշումները կօգնեն նրան ապրել լիարժեք և երջանիկ կյանքով։

Եթե կասկածները դեռ մնում են, կամ արդեն նկատել եք ախտանշաններ, մի՛ հետաձգեք։ Գրանցվեք ալերգոլոգի մոտ։